Wie ooit wel eens in Griekenland is geweest ver voor het Eurotijdperk, en zijn ogen heeft open gehouden, zal nooit begrepen hebben dat Griekenland ooit heeft mogen toetreden tot de Eurozone. Griekenland was één van die Middellandse zee-landen, waar de inflatie zo groot was dat de koers van de drachme versus de gulden ervoor zorgde dat je elk jaar veel meer drachmen kreeg dan het jaar ervoor. En daarmee bleef Griekenland voor ons als toerist relatief goedkoop, zeker als je de uitgaven ter plekke beperkte tot lokale producten, zoals vers eten en drinken.

Een paar weken geleden gingen we met mijn moeder naar een uitvaartdienst; de jongste zoon van haar broer was op 49-jarige leeftijd gestorven aan een langslepende ziekte. Op zich een zeer trieste psychische gebeurtenis, maar ook fysiek ging het met moeder die dag niet zo goed. Ze klaagde over haar ogen. Ze zag niets. Moeder is al jaren onder behandeling bij oogartsen. Wij, de familie, hebben ze al van de ene naar de andere kliniek gesleept, tot aan universitaire klinieken toe. Niets lijkt te helpen. Telkens worden er weer zalfjes voorgeschreven die de ontstekingen moeten remmen. Ze zou aan staar geopereerd moeten worden, maar door de ontstekingen is dit niet mogelijk. Ze is zelf niet in staat de zalfjes aan te brengen, dus de zusters van de extramurale zorg komen dagelijks twee keer ma's ogen zalven. Daar zijn ze zo'n half uur per keer mee bezig. De tijd voor ma wordt korter. Hoe langer hoe meer gaan we –inclusief ma- ons afvragen of al die zalven nog wel iets toevoegen aan de kwaliteit van haar leven? De resultaten zijn er niet; sterker nog: het wordt alleen maar erger. Na de uitvaart van onze neef moesten we voor de condoleance nog even wachten. Mijn zussen, ma in de rolstoel en ik gingen wat eten in de stad. Ma bestelde kroket met brood. Dat werd een bruine boterham, uiteraard een bruine kroket en geserveerd op een bruin bord. Ze zag er niets van en we moesten haar helpen met het eten ervan.

Op 4 mei herdachten we de doden en op 5 mei vierden we Bevrijdingsdag. Deze laatste dag is ooit ingesteld om de bevrijding van de Duitsers in mei 1945 te herdenken. Aanvankelijk een euforische feestdag omdat we van de moffen af waren, maar in de loop van de tijd kreeg deze feestdag een heel andere lading. Voornamelijk omdat de mensen die destijds bij dat oorlogsgeweld betrokken waren ons inmiddels zowat allemaal zijn ontvallen. En vooral ook omdat de moffen geen moffen meer zijn, maar gerespecteerde buren, waar we eigenlijk onze huidige welvaart aan te danken hebben. Ook voor de Duitsers worden wonden open gereten als er weer een idiote rechtbank in Nederland vindt dat de burgemeester van een gehucht niet langs de gevallen Duitsers mag lopen tijdens dodenherdenking.

Ruim tien jaar geleden kreeg ik van Dr. Kroot van De Volckaert de eerste plannen onder ogen van de nieuwe Volckaert. Omdat ik destijds voorzitter was van de Lokale Omroep en de omroep in De Volckaert resideerde, mochten we deze plannen inzien. Er werd ook over onderhandeld. Dr. Kroot vertelde dat hij een droom had om de integratie tussen de bewoners van de Volckaert en de Dongense bevolking zoveel mogelijk te bevorderen. Daarmee zouden de bewoners van zijn accommodatie minder in een isolement komen, en bovendien kon zo de Volckaert ook iets terug doen aan Dongen. Een nobel streven. Hij vertelde dat hij daarbij o.a. dacht aan een theater met ongeveer 250 zitplaatsen. En aangezien wij als omroep ons bezig hielden met de verslaglegging van activiteiten voor heel Dongen werd gekeken of er geen plaats was in de buurt van dit theatergedeelte. Uiteindelijk liepen de onderhandelingen met ons stuk op een heel praktisch probleem: de zendmast. Er mocht geen bijna 40 meter hoge mast worden opgetrokken op het terrein.

Ruim 35 jaar geleden startte ik als vrijwilliger bij OJD, het latere J.C. De Poort. Ik ben bijna 8 jaar actief geweest in het bestuur, waarvan een aantal jaren als voorzitter. Later werd ik voorzitter van Stichting Open Huis, de voorganger van de huidige stichting Richting en was als stichtingbestuurder ook mede verantwoordelijk voor de Poort als jongerencentrum. Ook toen waren de omstandigheden niet altijd gemakkelijk, maar nooit is er destijds bij ons opgekomen om het bijltje erbij neer te leggen. Vanwege het exclusieve gebruik door de jeugd van het gebouw de Poort heeft het gebouw nooit een optimale bezetting gekend. Om het kostenaspect daarom aan te wenden als reden om nu de huur op te zeggen, is wel een zeer kwalijke reden van Stichting Richting om er een eind aan te maken.

Gisteren brak er ergens op een achteraf industrieterrein een brand uit in een bedrijfsgebouw. Aangezien één op de duizend gebouwen ooit een keer in brand vliegt, is dat niet zo vreemd.

En even later deden de mobieltjes het niet meer. Geen GSM, SMS en geen 3G en zelfs de vaste telefonie ging onderuit. Een zenuwcentrum van Vodafone lag naast het brandende pand en door water en rookschade werden de servers die er stonden beschadigd en vielen de systemen uit.